Psalms 142

Psalm 142

Pieśń pouczająca Dawida, jego modlitwa, gdy był w jaskini.

1Swoim głosem wołam do Pana; swoim głosem modlę się do Pana. 2Wylewam przed nim swoją troskę i opowiadam mu swoje utrapienie. 3Gdy mój duch jest we mnie zdruzgotany a, ty znasz moją ścieżkę; na drodze, którą chodziłem, zastawili na mnie sidło. 4Oglądałem się na prawo i spojrzałem, ale nie było nikogo, kto mnie znał; nie było dla mnie ucieczki, nikt się nie troszczył o moją duszę b. 5Panie, wołam do ciebie, mówiąc: Ty jesteś moją nadzieją, ty jesteś moim udziałem w ziemi żyjących. 6Wysłuchaj mego wołania, bo jestem bardzo udręczony; ocal mnie od moich prześladowców, bo są mocniejsi ode mnie. 7Wyprowadź moją duszę z więzienia, abym chwalił twoje imię; sprawiedliwi otoczą mnie, gdy okażesz mi dobroć.
Copyright information for PolUGdanska